اثربخشی رویکرد خودشفابخشی بر تحریف‌های شناختی و بخشودگی بین فردی زنان دچار پریشانی روانشناختی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد مشاور خانواده، دانشگاه پیام نور، ایران.

2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، ایران

3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، ایران.

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رویکرد خودشفابخشی بر تحریف‌های شناختی و بخشودگی بین فردی زنان دچار پریشانی روانشناختی انجام شد.
روش‌: این پژوهش، یک مطالعه‌ی نیمه‌آزمایشی با دو گروه (آزمایش و گواه) در دو مرحله‌ی‌ (پیش آزمون و پس آزمون) بود که بر روی زنان مراجعه کننده به مرکز مشاوره آموزش وپرورش ناحیه دو شهراصفهان در نیمسال دوم سال 1399 انجام شد.60 نفر دچار پریشانی روانشناختی تشخیص داده شده و بدین منظور 40 نفر واجد شرایط شرکت در پژوهش با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه جایابی شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های پریشانی روانشناختی (کسلر، ۲۰۰۲)، تحریف‌های شناختی (حمام‌چی و بویوک، 2004) و بخشودگی بین فردی (احتشام‌زاده، ۱۳۸۹) بود. گروه آزمایش ۱۴ جلسه 90 دقیقه‌ای آموزش خودشفابخشی را دریافت و گروه گواه هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکردند. جهت تجزیه وتحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج این مطالعه، نشان داد که رویکرد خودشفابخشی بر تحریف‌های شناختی و بخشودگی زنان دچار پریشانی روانشناختی، اثربخشی معناداری داشت (001/0>p).
نتیجه‌گیری: با توجه به اثربخشی خودشفابخشی در ارتقای سلامت روان زنان دچار پریشانی روانشناختی و افزایش بخشودگی در کنار کاهش تحریف‌های شناختی، توجه به این نوع اموزش به خانواده‌ها پیشنهاد می‌شود.

کلیدواژه‌ها