مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و فرزندپروری مبتنی بر روان‌ شناسی مثبت‌گرا بر تاب آوری و رابطه مادر-کودک در مادران کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه روان شناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران

2 استادیار گروه روان شناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران

3 استادیار مدعو گروه روانشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاداسلامی، بوشهر، ایران.

4 استادیار گروه روانشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاداسلامی، بوشهر، ایران.

چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و فرزندپروری مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بر تاب آوری و رابطه مادر-کودک در مادران کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی بود. روش پژوهش: مطالعه حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری مادران کودکان دچار اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی 8 تا 12 ساله پسر شهر تهران بودند که پس از غربالگری با مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس رابطه مادر-کودک پیانتا (2011) به شیوه نمونه‌گیری هدفمند و در دسترس، 45 مادر  انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و یک گروه گواه جایگزین شدند. گروه آزمایشی فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اساس پروتکل کوین و مورل (2009) و گروه آزمایشی روان‌شناسی مثبت‌گرا بر اساس پروتکل سلیگمن (2005) به مدت هشت جلسه 90 دقیقه‌ای تحت مداخله قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از واریانس اندازه‌های مکرر تحلیل شد. یافته‌ها: بین اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تاب آوری (38/5=F، 029/0=P) و رابطه مادر-کودک (95/7=F، 009/0=P) و آموزش فرزندپروری مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بر تاب آوری (59/5=F، 027/0=P) و رابطه مادر-کودک (07/6=F، 021/0=P) مادران کودکان دارای اختلال نارسایی توجه / بیش فعالی مؤثر بود و این تأثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار بود (05/0 p<).  نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این پژوهش هر دو رویکرد بر تاب آوری و رابطه مادر-کودک در مادران کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی مؤثرند؛  بنابراین به مشاوران و درمانگران توصیه می‌شود از یافته‌های مطالعه حاضر در راستای مداخلات بالینی و درمانی جهت کمک به افزایش تاب آوری و ارتقا کیفیت رابطه مادر-کودک در مادران کودکان دارای نارسایی توجه/ بیش‌فعالی استفاده‌ نمایند.

کلیدواژه‌ها


ابارشی، زهره.، طهماسیان، کارینه.، مظاهری، محمدعلی.، و پناغی، لیلی. (1388).  تاثیر آموزشی ارتقای روانی اجتماعی کودک از طریق بهبود تعامل مادر کودک بر خود – برنامه اثرمندی والدگری و رابطه مادر و کودک زیر سه سال. سلامت روانشناختی. 3(3): 50-52.
ارجمندنیا، علی‌اکبر.، عاشوری، محمد.، و جلیل آبکنار، سمیه. (1396). نگاهی جامع بر برنامه فرزندپروری مثبت: اصول، اهداف، سطوح و محتوا. رویش روان‌شناسی، ۶ (۲): ۳۵-۵۲.
امینی ناغانی، شهریار.، نجارپوریان، سمانه.، و سماوی، سیدعبدالوهاب. (1399). مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت با فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری مادران و نشانه‌های اختلال نافرمانی مقابله‌ای در کودکان. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی ایلام، ۲۸ (۱): ۶۷-۷۷.
پورمحمدرضای تجریشی، محمد.، عاشوری، محمد.، افروز، غلامعلی.، ارجمندنیا، علی‌اکبر.، و غباری بناب، باقر. (1394). اثربخشی آموزش برنامه والدگری مثبت بر تعامل مادر با کودک کم‌توان ذهنی. توان‌بخشی، 16(2): 128-136.
 حسینی، حمید. (1398). اثربخشی آموزشی فرزندپروری مثبت در ارتقای خودکارآمدی مادران، بهبود رابطه والد فرزندی و کاهش پرخاشگری نوجوانان تک والد مادر. پایان‌نامه کارشناسی ارشد مشاوره خانواده. دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی.
حسین آبادی، صدیقه.، پورشهریاری، مه سیما.، و زندی پور، طیبه. (1396). اثربخشی روانشناسی مثبت نگر بر بهزیستی روان شناختی مادران دارای فرزندان اوتیسم. توانمندسازی کودکان استثنایی، 8(21): 54-60
حسن زاده، سعید.، و مساح، علی. (1400). اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت بر ارتباط مادران با کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم. پژوهش‌های کاربردی روان‌شناختی، 12(2): 43-58.
 حاج خدادادی، داد.، اعتمادی، عذرا.، عابدی، محمدرضا.، و جزایری، رضوان سادات. (1400). اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت بر والدگری مؤثر و کیفیت رابطه والد – فرزندی در مادران دارای نوجوان. فصلنامه علمی پژوهشی علوم روان‌شناختی، ۲۰ (۹۸): ۱۸۵-۱۹۸.
خانجانی، زینب.، هاشمی، تورج.، پیمان نیا، بهرام.، و آقاگل زاده، مریم. (1393). رابطه کیفیت تعامل مادر - کودک در اضطراب جدایی و مدرسه هراسی در کودکان. مجله مطالعات علوم پزشکی، 25(3): 231-240.
خوشابی، کتایون.، و پوراعتماد، حمید. (1379). شیوع اختلالات نقص توجه/بیش فعالی در دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر تهران. معاونت پژوهشی دانشگاه علوم بهزیستی و توان‌بخشی، تهران.
جباری، مهسا.، شهیدی، شهریار.، و موتابی، فرشته. (1393). اثربخشی مداخله‌ی مثبت نگر گروهی در کاهش نگرش‌های ناکارآمد و افزایش میزان شادکامی دختران نوجوان. روان‌شناسی بالینی، 6(2): 65-75
جهانپناه، سامرا.، و غلامی، سمیه. (1399). مقایسه تنظیم هیجان، تاب آوری و امیدواری در بین مادران کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر و کودکان دچار نقص توجه و بیش فعالی شهر شیراز. سومین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره، تعلیم و تربیت
درویشی، مریم. (1398). بررسی اثربخشی آموزش گروهی فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی والدینی، تنظیم شناختی هیجان و انسجام مادران، در مادران غیربومی شهرستان بندرعباس. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه هرمزگان، دانشکده علوم انسانی.
 ذوقی پایدار، محمدرضا.، قاسمی، معصومه.، بیات، احمد.، و صنایعی کمال، سمانه. (1394). مقایسه سلامت روان مادران دارای کودکان با و بدون اختلال کم‌توجهی- بیش‌فعالی. تعلیم و تربیت استثنایی. ۸ (۱۳۶): ۱۴-۵.
 رضازاده مقدم، سونه.، خدابخشی کولایی، آناهیتا.، حمیدی‌پور، رحیم.، و ثناگو، اکرم. (1397). اثربخشی روانشناسی مثبت نگر بر امید و تاب آوری مادران دارای کودک کم‌توان ذهنی. روان پرستاری، ۶ (۳): ۳۲-۳۸.
 زاهدی مقدم، زهرا. (1398). مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تنظیم شناختی هیجانی و خودکارآمدی مادران دارای کودک نافرمانی مقابله‌ای و نشانگان اختلال نافرمانی مقابله‌ای. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بندرعباس، دانشکده علوم انسانی.
سامانی، سیامک.، جوکار، بهرام.، و صحراگرد، نرگس. (1386). تاب آوری، سلامت روان و رضایت از زندگی. مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران، 13(3): 295-290.
صابری، جواد.، بهرامی‌پور، منصوره.، قمرانی، امیر.، و یارمحمدیان، احمد. (1393). اثربخشی برنامه گروهی والدگری مثبت بر کاهش استرس والدگری مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم. دانش و پژوهش در روانشناسی کاربردی، 2(4): 77-89.
طاهری نیا، سمانه. (1391). اثربخشی آموزش فرزندپروری با رویکرد مثبت نگر بر خودکارآمدی مادران و بهبود رابطه‌ی مادر _ کودک و مشکلات رفتاری کودکان. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی. دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی.
عزیزی، محسن.، حسن‌آبادی، حمید.، مهرام، بهزاد.، و سعیدی، محمد. (1396). بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود تاب‌آوری افراد مبتلا به سرد درد مزمن، دومین همایش ملی پژوهش و درمان در روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت‌جام، خراسان رضوی، ایران.
عبداللهی، احمد. (1394). اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رابط والد-کودک، بهبود شیوه‌های فرزندپروری و پرخاشگری کودکان پیش‌دبستانی شهرستان نیشابور. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی. دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوراسگان.
عرب زاده، احمد.، شفیع‌آبادی، عبدالله.، و سودانی، منصور (1390). اثربخشی آموزش مهارت‌های مقابله‌ای بر افزایش تاب آوری در زوج‌های دارای تعارض زناشویی مراجعه‌کننده بر مراکز مشاوره‌ی شهر بوشهر. پژوهش‌های مشاوره،10(39): 39-24
عابدی شاپورآبادی، ثریا. (1391). اثربخشی آموزش گروهی برنامه والدگری مثبت بر رابطه والد-کودک و نشانه‌های بیش فعالی/ کمبود توجه در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ کمبود توجه. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی. دانشگاه علوم بهزیستی و توان‌بخشی. دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی.
عظیمی فر، شیرین.،  جزایری، رضوان السادات.، فاتحی زاده، مریم السادات.، و عابدی، احمد. (1396). هم سنجی تاثیر آموزش مدیریت والدین و آموزش فرزندپروی با روش درمانگری متمرکز بر پذیرش و تعهد در رابطه مادر-کودک مادران کودکان دچار مشکلات رفتاری برونی سازی شده. مشاوره و روان درمانی خانواده، 7(2 (پیاپی 24): 99-122.
فراقی دستجرد، برات.، شریفی درآمدی، پرویز.، و فرخی، نورعلی. (1398). اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تعامل مادر-کودک مادران دارای کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی. مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، 62(3): 427-436.
کبیری، آرزو.، و کلانتری، مهرداد. (1397). بررسی اثربخشی آموزش گروهی فرزندپروری مثبت بر تنیدگی والدینی و روابط مادر- کودک در مادران کودکان مبتلا به شب‌ادراری. دانش و پژوهش در روان‌شناسی کاربردی، 19(2): 115-124.
گله‌گیریان، صدیقه.، پولادی ری‌شهری، علی.، و کیخسروانی، مولود. (1398). اثربخشی روان‌درمانی مثبت نگر بر نشاط ذهنی، تاب‌آوری و شفقت به خود در مادران دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی. روانشناسی افراد استثنایی، 9(35): 193-213.
متین، حسین.، اخوان غلامی، مریم.، و احمدی، صدیقه. (1397). اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر تعامل والد-کودک مادران دارای فرزند با ناتوانی یادگیری. ناتوانی‌های یادگیری، 8(1): 71-89
محمدی، مسعود.، جزایری، علیرضا.، رفیعی، امیرحسین.، جوکار، بهرام.، و پورشهباز، عباس .(1385). بررسی عوامل تاب آور در افراد در معرض خطر سو مصرف مواد مخدر. پژوهش‌های نوین روان‌شناختی، 1(2): 203-224
مصباح، ایمان.، حجت‌خواه محسن.، و گل‌محمدیان، محسن. (1397-الف). اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود رابطه والد- فرزندی در مادران دارای کودک کم‌توان ذهنی. پژوهش‌های روان‌شناسی بالینی و مشاوره، 8(2): 84-100.
مصباح، ایمان.، حجت‌خواه محسن.، و گل‌محمدیان، محسن. (1397-ب). اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تاب‌آوری مادران دارای کودک کم‌توان ذهنی. روانشناسی افراد استثنایی،8(29)،85-109
 مؤمنی، خدا مراد.، تاریکی، طیبه. (1396). اثربخشی آموزش برنامه فرزندپروری مثبت بر ارتباط والد ـ فرزند و تنیدگی والدینی دانش‌آموزان دارای نارسایی توجه. توانمندسازی کودکان استثنایی، 8(1): 83-93.
مصطفایی، نسرین. (1392). تأثیر برنامه فرزندپروری مثبت بر افزایش تاب آوری، سلامت روان و رضایت زناشویی در مادران کودکان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی، کاستی توجه. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه تبریز، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی.
ناعمی، علی‌محمد.، فائقی، زهرا خاتون. (1397). تأثیر روش مداخله مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌‌گرا بر خود بخشایشگری و تاب‌‌آوری مادران کودکان دارای ناتوانی یادگیری. فصلنامه کودکان استثنایی، ۱۸ (۲): ۲۳-۳۸.
References
AlHorany, A.K., Hassan, S.A., & Bataineh, M.Z. (2013). Do Mothers of Autistic Children are at Higher Risk of Depression? A Systematic Review of Literature. Life Science Journal, (10): 3303-3308.
Ambuabunos, E. A., Ofovwe, E. G., & Ibadin, M. O. (2011). Community survey of attention-deficit/hyperactivity disorder among primary school pupils in Benin City, Nigeria. Annals of African medicine10(2): 91–96.
American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5th ed., (DSM-5).Washington, DC: American Psychiatric Association: 2013.
Arch, J. J., & Craske, M. G. (2008). Acceptance and commitment therapy and cognitive behavioral therapy for anxiety disorders: Different treatments, similar mechanisms? Clinical Psychology: Science and Practice, 15(4): 263–279. 
Bodenmann, G., Cina, A., & Ledermann, T. (2008). The efficacy of the Triple P-Positive Parenting Program in improving parenting and child behavior: a comparison with two other treatment conditions. Behaviour research and therapy46(4): 411–427.
Butler, J., & Ciarrochi, J. (2007). Psychological acceptance and quality of life in the elderly. Quality of life research: An international journal of quality of life aspects of treatment, care and rehabilitation16(4), 607–615.
Berry, J. W., Worthington, E. L., Jr, O'Connor, L. E., Parrott, L., 3rd, & Wade, N. G. (2005). Forgivingness, vengeful rumination, and affective traits. Journal of     personality73(1): 183–225.
Capozzi, F., Casini, M. P., Romani, M., De Gennaro, L., Nicolais, G., & Solano, L. (2008).       Psychiatric comorbidity in learning disorder: analysis of family variables. Child psychiatry and human development39(1): 101–110.
Coholic, D. A. (2011). Exploring the feasibility and benefits of arts-based mindfulness-    based practices with young people in need: Aiming to improve aspects of self-awareness and resiliency. Child & youth care forum, Springer US, 40(4): 303-17.
Conner, K. M., & Davidson, J. R. T. (2003). Development of a new resiliency scale: the conner-davidson resiliency scale (CD-RISC). Depress Anxiety, 18(2): 76-82
Coyne L, Murrell A. (2009). The joy of parenting an acceptance and commitment therapy guide to effective parenting in the early years. 2 Th Ed. New Harb Publications. 171-8.
Driscoll, K., Pianta, R.C. (2011). Mother’s and father’s perceptions of conflict and closeness in parent- child relationships during early chilhood. Journal of early chilhood and infant psychology, 7: 1-18
Fontenelle, L. F., Soares, I. D., Miele, F., Borges, M. C., Prazeres, A. M., Rangé, B. P., & Moll, J. (2009). Empathy and symptoms dimensions of patients with obsessive-compulsive disorder. Journal of psychiatric research43(4): 455–463.
Fernández-Alcántara, M., García-Caro, M. P., Laynez-Rubio, C., Pérez-Marfil, M. N., Martí-García, C., Benítez-Feliponi, Á., Berrocal-Castellano, M., & Cruz-Quintana, F. (2016). Feelings of loss in parents of children with infantile cerebral palsy. Disability and health journal8(1): 93–101.
Fredrickson B. L. (2001). The role of positive emotions in positive psychology. The broaden-and-build theory of positive emotions. The American psychologist56(3): 218–226.
Ghorbani Amir, H. A., Moradi, O., Arefi, M., & Ahmadian, H. (2019). The Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on Cognitive-Emotional Regulation, Resilience, and Self-control Strategies in Divorced Women. Avicenna J of Neuropsychophysiology. 6(4): 195-202.
Goldstein, S., & Brooks, R. B. (2005). Handbook of resiliency in Children. New York, London: Plenum ublishers.
Greeff, A. P., & Nolting, C. (2019). Resilience in families of children with developmental disabilities. Families, systems & health: The journal of collaborative family healthcare31(4): 396–405.
Gupta, A., & Singhal, N. (2004). Positive perceptions in parents of children with disabilities. Asia Pacific Disability Rehabilitation Journal, 15(1): 22-35.
Hayes, S. C., Pistorello, J., & Bigland, A. (2008). Acceptance and commitment therapy: model, data, and extension to the prevention of suicide cognitive. Brazilian Journal of Behavior Cognitive Therapy, 10(1): 81-102.
Hayes, S. C., Luoma, J. B., Bond, F. W., Masuda, A., & Lillis, J. (2004). Acceptance and commitment therapy: model, processes and outcomes. Behaviour research and therapy44(1): 1–25.
Herbert, J., Forman, E., &Juarascio, A. (2008). Acceptance and commitment therapy vesuse cognitive thrapy for the treatment of comorbid eating pathology.Behavior Modification .34.(2): 175-190
Josefsson, T., Ivarsson, A., Gustafsson, H., Stenling, A., Lindwall, M., Tornberg, R., & Böröy, J. (2019). Effects of Mindfulness-Acceptance-Commitment (MAC) on sport-specific dispositional mindfulness, emotion regulation, and self-rated athletic performance in a multiple-sport population: An RCT study. Mindfulness, 10(8), 1518–1529.
Krstić, T., Mihić, L., & Mihić, I. (2015). Stress and resolution in mothers of children with cerebral palsy. Research in developmental disabilities, 47: 135–143.
Larzelere, R. E., Gunnoe, M. L., Roberts, M. w., & Ferguson, C. J. (2017). Children and Parents Deserve Better Parental Dicipline Research: Critiquing the Evidence for Exclusively "Positive" Parenting. Parenting, Marriage & Family, 53(2): 24-35
Lee, A. S. (2007). Young adult's romantic relationships: a longitudinal study on the dynamics amang parental divorce relationships with mother and Father, and children's committed romanticrelationships. Unpublished. For the degrcc of doctor the university of Arizona.
Lee, E. H., Zhou, Q., Eisenberg, N., & wang, Y. (2012). Bidirectionalrelations between temperament and parenting styles in chines children. International journal of Behavioral Development, 37 (1): 57-6
Lee, J. W., & Ha, J. H. (2018). The effects of an acceptance-commitment therapy based stress management program on hospitalization stress, self-efficacy and psychological well-being of inpatients with schizophrenia. Journal of Korean Academy of Nursing48(4): 443–453.
Martin, A. J., & Marsh, H. W. (2014). Academic resilience and its psychological and educational correlates: A construct validity approach. Psychology in the Schools, 43(3): 267–281.
Murray, J.R. (2002). Forgiveness as a therapeutic option. The Family Journal: Counseling and Therapy for Couples and Families, 10(3): 315– 321.
Paloutzian, R.F., & Kalayjian, A. (2010). Introduction: Issues and themes in forgiveness and reconciliation. In A. Kalayjian & R.F. Paloutzian (Eds.), Forgiveness and reconciliation: Psychological pathways to conflict transformation and peace building (pp. 3–10). New York, NY: Springer.
Rashid, T., & Seligman, M. E. P. (2013). Positive psychotherapy: A treatment manual. New York: Oxford University Press.
Rashid, T. (2015). Positive psychotherapy: A strength-based approach. The Journal of Positive Psychology, 10(1): 25–40
Robledo-Ramón, Patricia, & García-Sánchez, Jesús N. (2013). The Involvement and Satisfaction with Education of the Families of Students with and without Specific Learning Disabilities. Revista de Psicodidáctica, 18(1): 137-155.
Saeedifard, T., Nazari, A. M., & Mohsenzadeh, F. Effect of acceptance and commitment therapy on the resiliency of mothers of children with learning disability. J Research & Health 2016; 6(2): 263-271.
Seligman, M.E.P. (2010). Flourish: Positive psychology and positive interventions (Tanner lectures on human values, delivered at the University of Michigan). Retrieved from: https://tannerlectures.utah.edu/_resources/documents/a-to-z/s/Seligman_10.pdf
Sin, N. & Lyubomirsky, S. (2009). Enhancing well-being and alleviating depressive symptoms with positive psychology interventions: a practice-friendly meta-analysis. J Clin Psychol, 65(5): 467-487
Seligman, E.P., & Peterson, C., (2005). Positive psychology progress. (Electronic version). Journal of American Psychologist, 5: 410 - 421.
Thompson, R. W., Arnkoff, D. B., & Glass, C. R. (2011). Conceptualizing mindfulness and acceptance as components of psychological resilience to trauma. Trauma, violence & abuse12(4): 220–235.
Thornton, B., & Sanchez, J. E. (2010). Promoting resiliency among Native American students to prevent dropouts, Education, 131 (2): 455-464.
Twohig, M. P., & Levin, M. E. (2017). Acceptance and Commitment Therapy as a Treatment for Anxiety and Depression: A Review. The Psychiatric clinics of North America, 40(4): 751–770.
Josefsson, T., Ivarsson, A., Gustafsson, H., Stenling, A., Lindwall, M., Tornberg, R., & Böröy, J. (2019). Effects of Mindfulness-Acceptance-Commitment (MAC) on sport-specific dispositional mindfulness, emotion regulation, and self-rated athletic performance in a multiple-sport population: An RCT study. Mindfulness, 10(8): 1518–1529.
Waugh, C. E., Fredrickson, B. L., & Taylor, S. F. (2001). Adapting to life's slings and arrows: Individual differences in resilience when recovering from an anticipated threat. Journal of research in personality42(4): 1031–1046.
Whittingham, K., Sheffield, J., & Boyd, R. N. (2016). Parenting acceptance and commitment therapy: a randomised controlled trial of an innovative online course for families of children with cerebral palsy. BMJ open, 6(10): e012807
Yousefi, Sh., Soltani Far, A., & Abdolahian, E. (2009). Parenting stress and parenting styles in mothers of ADHD with mothers of normal children. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 30 (3): 1666 – 1671.