مقایسه اثربخشی تلفیق روش سیستمی ساختاری با روش راه حل محور برتعارضات زناشویی، مرزها و مثلث‌سازی زوجین شهر اصفهان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران

2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران

3 استادیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران

چکیده

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی تلفیق روش سیستمی ساختاری با روش راه‌حل محور با روش سیستمی بر تعارضات زناشویی، مرزها و مثلث‌سازی زوجین شهر اصفهان انجام شد. روش: پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری کلیه زوجین متاهل و دارای تعارض شهر اصفهان در سال 98-99 بود که از بین آنان نمونه‌ای 30 زوج به شکل در دسترس انتخاب شدند و به طور غیرتصادفی نیز در سه گروه آزمایش و یک گروه گواه (هر گروه ده زوج) قرار گرفتند. ابزارهای اندازه‌گیری عبارت بودند از مقیاس تعارضات زناشویی (ثنایی و همکاران(1375) ومرزها و مثلث‌سازی (دهقانی و یوسفی، 1398). هر سه گروه پژوهش سه بار قبل، بعد و پیگیری 45 روزه در معرض ارزیابی توسط ابزارهای پژوهش قرار گرفتند. در حالیکه که گروه گواه در لیست انتظار قرار داشت گروه‌ آزمایش روش‌ (تلفیق روش سیستمی ساختاری با روش راه‌حل محور) را دریافت کردند. داده‌های گردآوری شده به کمک آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری و آزمون تعقیبی توکی تحلیل) شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو روش بر بهبود تعارضات زناشویی (29/178=F و 01/0>P)، مثلث‌سازی (612/5=F و 01/0>P)و مرزهای خشک (29/178=F و 01/0>P) مرزهای منعطف (67/905=F و 01/0>P) و مرزهای بی بندوبار (15/202=F و 01/0>P) اثر معنادار داشته‌اند نتایج آزمون توکی نشان داد که اثر بخشی روش تلفیقی از روش سیستمی بر متغیرهای وابسته اثربخش‌تر است و مقایسه زوجی نشان داد نتایج در مرحله پیگیری پایدار بوده‌اند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج حاضر می‌توان گفت می‌توان برای بهبود تعارضات زناشویی، مثلث‌سازی و ابعاد مرزها از این روش تلفیقی بهره گرفت.

کلیدواژه‌ها