تاثیر عرف زمان و مکان در اختصاص حق طلاق

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی علوم و تحقیقات، تهران. ایران

2 استاد تمام گروه آموزش فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی علوم و تحقیقات، تهران. ایران

3 استاد دانشگاه حقوق و الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی علوم و تحقیقات، تهران. ایران

چکیده

هدف:هدف پژوهش حاضر  شناخت تاثیر زمان و مکان در اختصاص حق طلاق بود. روش: این پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی، انجام شد؛ بحث برابری زن و مرد در حق انحلال نکاح همانند انعقاد آن از نظر فقه و حقوق اسلامی از دیر باز میان اندیشمندان مسلمان مطرح بوده است؛ ولی ایرادات و اعتراضات هیچ گاه به میزان کنونی نبوده، ظهور نهضت های مدنی و فعالان حقوق بشر و افزایش آگاهی زنان از حقو شان سبب شده که این مباحث جدی‌تر مطرح گردد و فقیهان و قانون گذاران کشورهای اسلامی از افق های نوینی به مسأله بنگرند. یافته ها:یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد: بررسی نقش عرف در اختصاص حق طلاق، از موضوعات مهم در حوزه‌ی پویایی فقه است و بدون شک نقش عرف زمان و مکان از امور مهم در این امر است. اختصاص حق طلاق به مرد از اموری است که به صراحت در قرآن به آن اشاره نشده است و این حق را از زوجه سلب نکرده است. با بررسی تاریخی جایگاه زنان در زمان جاهلیت و دیدگاهی که اعراب به جنس زن داشتند و انواع طلاق‌ها در آن روز، با بررسی عرف زمانی و مکانی، عادات و رسوم و تقلیدهای مذهبی متفاوت حکم به درخواست طلاق زوجه داده می‌شود.نتیجه گیری: بنا بر اصول کلی فقهی و قواعد مربوط به این بحث حق طلاق اختصاص به زوج دارد اما چنین نیست که زوج بتواند بدون قید و شرط و بدون رعایت هیچ ضابط‌های این حق را اعمال کند. عوامل مختلف قانونی و قضایی و نیز توافقات بین زوجین محدودیت‌های زیادی برای استفاده و عدم استفاده از حق طلاق ایجاد کرده است.

کلیدواژه‌ها