ارتباط بین حس خوشبختی زوجین با تمایزیافتگی خود و روابط موضوعی اولیه با نقش میانجی رضایت زناشویی مذهبی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران

2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قم، قم، ایران

چکیده

هدف: هدف این پژوهش تعیین نقش میانجی رضایت زناشویی مذهبی در ارتباط بین حس خوشبختی زوجین با تمایزیافتگی خود و روابط موضوعی اولیه بود. روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش زوج‎های شهر تهران در سال 1399 بودند که 10 سال  از زندگی مشترک آن‌ها گذشته بود که 300 نفر به روش نمونه‎گیری در دسترس انتخاب و وارد پژوهش شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های ﺗﻤﺎﻳﺰﻳﺎﻓﺘﮕﻲ اﺳﻜﻮرون (1998)، کیفیت روابط موضوعی بل (1995)، احساس خوشبختی لنتز (2010)، رضایت زناشویی مذهبی رضاپور میرصالح (1393) استفاده شد؛ به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تمام شاخص­های برازش مدل با داده­ها از مقادیر قابل قبولی برخوردار هستند (01/0=P)؛ یافته‎های پژوهش نشان داد که اثر غیرمستقیم تمایزیافتگی خود و کیفیت روابط موضوعی با احساس خوشبختی با میانجی‌گری رضایت زناشویی مذهبی در حد پایین فاصله اطمینان 11/0 و حد بالای آن 26/0 در سطح (01/0=P) معنی‎دار بود. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش مشاوران و روانشناسان فعال در زمینه زناشویی می‎توانند در راستای بهبود و غنی­سازی فرایند آموزش و ارتقای سلامت روان در سطح خانواده‏ها از یافته‎های این پژوهش بهره‌مند شوند.

کلیدواژه‌ها